Bakemonogatari

Natapos ko na panoorin ang anime na nasa itaas kahapon. Ang pamagat ay Bakemonogatari. Kung madalas kayo manood ng anime na japanese dubbed ay marahil lagi niyong naririnig ang word na bakemono na ang ibig sabihin ay halimaw o monster sa ingles at ang word na monogatari na ang ibig sabihin naman ay kuwento o story sa ingles. Kung isasalin sa ingles ang pamagat ay Monster Story o Monster Stories. Isa itong nobela na isinulat ni Nisio Isin.

Ang istorya nito ay umiikot sa isang 3rd year high school student na nagngangalang Araragi Koyomi. Isang gabi ay inatake siya ng bampira at dahil sa siya ay nakaligtas ay naging bampira rin siya pero naibalik sa pagiging tao sa tulong ng kanyang tiyuhin na si Oshino Meme. Kahit na naging tao na siyang muli taglay pa rin niya ang kapangyarihan ng isang bampira pero 10% na lang. Habang patuloy siya sa kanyang buhay ay nakakakilala siya ng mga taong may mga problema sa mga oddities (eto ang term nila imbes na paranormal entities) at kanya silang tinutulungan. Kaya imbes na matahimik na siya ay patuloy pa rin siyang napapasama sa mga gulo na may kinalaman sa mga oddities katulad na mga multo, mga diyos, mga demonyo, at iba pang nilalang.

Kung ako ang tatanungin, napakaganda ng pagkakagawa ng anime na to. Puno ng details at magaganda ang mga characters pati na rin ng mga lugar, superb ang animation. Matindi rin ang mga action scenes kaso nga lang masyadong madugo pero meron namang ibang anime na mas madugo dito e, hehe. Kahit sa mga eksena na walang fighting scenes ay hindi ka mabo-bored dahil kakaiba mag-usap ang mga characters dito, makikita mo rin sa pag-uusap nila ang uniqueness ng bawat isa. Hitik sa linya ang mga characters kaya siguradong maraming maqu-quote. Medyo may pagka-psychological din ang anime na to dahil na rin sa mga karanasan ng mga characters na siguradong makaka-relate ang mga manonood. Nagustuhan ko rin ang opening at ending themes, ayos ang beat medyo nakaka-relax at maganda ang mga meaning at higit sa lahat madali kasi sabayan kaso nakakaubos ng hininga minsan. Ang pamagat ng opening ay Staple Stable na kinanta ni Chiwa Saito at ang ending naman ay Kimi no Shiranai Monogatari na kinanta ng Supercell.

Kung meron man sa inyong manonood nito at may kasama kayong bata ay siguraduhin niyo na takpan ang kanilang mata maya’t maya dahil sa mga medyo censored na ginagawa ng mga characters, mahirap na baka gayahin nila, hehehe! Idamay niyo na rin pati ang tenga nila dahil sa medyo mature din ang ibang pinaguusapan nila dito pero konti lang man ang mga parte na ganun (kung nakakaintindi sila ng japanese).

Iba’t-iba ang naramdaman ko habang pinapanood ko to. May saya, lungkot, excitement, thrill, awa, inis at pagkamangha. Isa ito sa mga rason kaya hindi ko mabitiwan ang pagkahilig ko sa anime kasi bilang isang tao gusto kong makaramdam ng mga bagay na hindi ko naman puwedeng maramdaman araw-araw pero pag nanonood ako ng anime puwedeng-puwede.