Malambing na aso si Aisis, iba nga lang ang pagkalambing niya dahil ang lambing niya ay ngat-ngatin ang kamay ko. Ever since nung tuta pa siya at ngayong 7-8 months old na siya ay ganun pa rin ang hobby niya, hehehe! Kumusta naman ang kamay ko??? Kung ikukumpara sa iba namin naging dog ay hindi pa siya malala dahil nung dati ay nagkakasugat ako sa braso at binti sa kakulitan nila. Kung ang braso at binti ko ang lupa ng mundo ay nagmistulan itong battle ground sa dami ng sugat at peklat dahil sa kalmot at kagat (buti na lang hindi na visible ang majority ng peklat ko, meron na lang ilan natitira na di rin kapansin-pansin), akala tuloy ng teacher ko nun pag pumapasok ako sa school ay binubugbog ako samin, pero tama naman siya dahil nabubugbog ako sa mga aso namin. Pinuntahan pa nga ako ng teacher na yun sa bahay namin dahil ayaw niya maniwala na aso lang namin ang may gawa ng mga sugat ko. Ang bait niyang teacher, talagang concerned sa mga students niya, sana dumami pa ang mga katulad niya. Nawala nako sa topic!

Anyway, dahil na rin ayoko na maging battle ground ulit ay binibilan ko siya ng buto na gawa sa raw hide. Gustong-gusto niya to, andun lang talaga ang atensiyon niya kapag nasa kanya na. Ang hilig naman niya ngayon ay makipag agawan ng buto, parang tug of war kami palagi. Favorite din niya ang maglaro ng fetch, ihahagis ko lang yung buto or yung bola niya ay hahabulin at kukunin niya na yun tapos tug of war nanaman, hehehe! Tuwing gabi lang namin to nagagawa dahil may work ako. Nung mga unang beses na binibigyan ko siya ng buto, matagal bago niya nauubos, pero ngayon wala pa yatang 30 minutes ubos na niya pero kapag inaabala ko siya sa pagngat-ngat, di niya agad nauubos.

Sabi ng kasambahay namin hindi raw effective ang shampoo ni Aisis dahil kapag pinapaliguan niya/namin siya ay within the day nawawala rin yung fragrance ng shampoo kaya palit nanaman ako ng brand ng shampoo niya kahit mas mahal. Every two to three days ang paligo niya kaya mahalaga na matagal ang effect ng shampoo.

Sa Ace Hardware ako bumibili ng mga kailangan ni Aisis kasi mas mura dun kumpara sa supermarket at mga pet store. Pati pagkain niya dito ko na rin binibili maliban sa vitamins kasi Centrum lang ang puwede sa kanya sabi ng vet niya. Sabi ng ate ko spoiled daw si Aisis sakin at lagi niyang dialog pag napagku-kuwentuhan nila ni mama ay laking Bear Brand daw si Aisis (di pa nakita ni mama ko si Aisis), nung tuta pa kasi siya ay laging yun ang gatas niya hanggang sa mag 6 months siya.

Magastos siya alagaan, compared sa mga naging aso namin before. Sulit naman kasi napapasaya niya ko at sana ganun din ang nagagawa ko sa kanya. Ang pinanghi-hinayangan ko lang ay hindi ko nagawa ang ganito sa previous dogs namin kasi wala pa akong work nung panahong yun.

Natapos ko na panoorin ang anime na nasa itaas kahapon. Ang pamagat ay Bakemonogatari. Kung madalas kayo manood ng anime na japanese dubbed ay marahil lagi niyong naririnig ang word na bakemono na ang ibig sabihin ay halimaw o monster sa ingles at ang word na monogatari na ang ibig sabihin naman ay kuwento o story sa ingles. Kung isasalin sa ingles ang pamagat ay Monster Story o Monster Stories. Isa itong nobela na isinulat ni Nisio Isin.

Ang istorya nito ay umiikot sa isang 3rd year high school student na nagngangalang Araragi Koyomi. Isang gabi ay inatake siya ng bampira at dahil sa siya ay nakaligtas ay naging bampira rin siya pero naibalik sa pagiging tao sa tulong ng kanyang tiyuhin na si Oshino Meme. Kahit na naging tao na siyang muli taglay pa rin niya ang kapangyarihan ng isang bampira pero 10% na lang. Habang patuloy siya sa kanyang buhay ay nakakakilala siya ng mga taong may mga problema sa mga oddities (eto ang term nila imbes na paranormal entities) at kanya silang tinutulungan. Kaya imbes na matahimik na siya ay patuloy pa rin siyang napapasama sa mga gulo na may kinalaman sa mga oddities katulad na mga multo, mga diyos, mga demonyo, at iba pang nilalang.

Kung ako ang tatanungin, napakaganda ng pagkakagawa ng anime na to. Puno ng details at magaganda ang mga characters pati na rin ng mga lugar, superb ang animation. Matindi rin ang mga action scenes kaso nga lang masyadong madugo pero meron namang ibang anime na mas madugo dito e, hehe. Kahit sa mga eksena na walang fighting scenes ay hindi ka mabo-bored dahil kakaiba mag-usap ang mga characters dito, makikita mo rin sa pag-uusap nila ang uniqueness ng bawat isa. Hitik sa linya ang mga characters kaya siguradong maraming maqu-quote. Medyo may pagka-psychological din ang anime na to dahil na rin sa mga karanasan ng mga characters na siguradong makaka-relate ang mga manonood. Nagustuhan ko rin ang opening at ending themes, ayos ang beat medyo nakaka-relax at maganda ang mga meaning at higit sa lahat madali kasi sabayan kaso nakakaubos ng hininga minsan. Ang pamagat ng opening ay Staple Stable na kinanta ni Chiwa Saito at ang ending naman ay Kimi no Shiranai Monogatari na kinanta ng Supercell.

Kung meron man sa inyong manonood nito at may kasama kayong bata ay siguraduhin niyo na takpan ang kanilang mata maya’t maya dahil sa mga medyo censored na ginagawa ng mga characters, mahirap na baka gayahin nila, hehehe! Idamay niyo na rin pati ang tenga nila dahil sa medyo mature din ang ibang pinaguusapan nila dito pero konti lang man ang mga parte na ganun (kung nakakaintindi sila ng japanese).

Iba’t-iba ang naramdaman ko habang pinapanood ko to. May saya, lungkot, excitement, thrill, awa, inis at pagkamangha. Isa ito sa mga rason kaya hindi ko mabitiwan ang pagkahilig ko sa anime kasi bilang isang tao gusto kong makaramdam ng mga bagay na hindi ko naman puwedeng maramdaman araw-araw pero pag nanonood ako ng anime puwedeng-puwede.

Late na ako natulog kagabi, around 11:30-11:50 PM, dahil nanood pa ako ng “Bakemonogatari”. Kahit kailangan kong matulog ng maaga dahil sa 4:00 AM pa ako gigising ay nanaig pa rin ang pagka-adik. Naiwan ng kapit-bahay namin na bukas ang ilaw nila kaya may konting illumination sa kuwarto ko.

Nagising ako ng madaling araw. Nakaharap ako sa kanan ko nung nagising ako (nakatagilid ako lagi matulog). Lagi naman akong ganito, nagigising kahit anong oras. Tuwing mangyayari ito lumilipat ako ng side, kanan, kaliwa, kanan, kaliwa. Nang papalipat ako sa left side ko napadilat ako. May naaninag akong babae na nakatingin sakin! Napatigil ako ng 1-2 seconds, nakatitig lang sa kanya, kahit ganun lang kabilis parang napaka tagal kong nakatingin sa kanya.

Nasa paanan ko yung babae. Di siya mukhang nakatayo, marahil nakaluhod lang habang tinitignan ako. Mahaba ang buhok niya at magulo, sabog-sabog. Tingin ko puti ang suot niyang damit, pero di ako sigurado dahil na rin siguro sa dilim, di sapat ang liwanag na nanggagaling sa labas.

Nakatapat na ako sa left-side ko ng pinipilit kong wag siyang isipin. Naririnig ko ang puso ko na tumitibok ng malakas at mabilis, medyo pinagpapawisan na ko sa kaba. Naiisip ko ang mukha ni Kayako dahil parang pareho sila ng features. Kumakanta ako sa isip ko para wag ko lang siya maisip pero parang balewala lang. Naisip ko na marahil siya ang nararamdaman ko madalas kapag nagigising ako ng gabi na nakatingin sakin. Naiisip ko na hihilahin niya ang paa ko kaya ginalaw ko ang binti ko. Wala namang puwersang pumigil sakin, dun pa lang ako nagsimulang kumalma at nagkaroon ng lakas ng loob na tumingin ulit sa paanan ko. Wala na siya, tinignan ko ang cellphone ko kung anong oras na, 3:16 AM pa lang! Around this time din kapag nararamdaman kong may nakatingin sakin, na-post ko na to dito.

Nakatulog din naman ako pagkatapos at nagising ng 4 AM. Sinasabi ko na lang sa sarili ko na ilusyon lang yun na dala ng antok at malabong liwanag sa kuwarto. Sa ngayon iisipin ko na munang ilusyon lang ang nakita ko imbes na lang kung makita ko siya ulit.

Ang pangyayaring nakikita niyo sa kuhang nasa itaas ay nangyari sa SM Fairview. Habang kumakain kami ng mga pinsan ko sa Yellow Cab ay biglang nagkaroon ng sigawan sa labas.

Naghahalungkat ako ng pictures sa computer ko ng makita ko to. Nangayari ito nung nakaraang taon. May mall show kasi ang isang show  ng GMA 7 (di ko na maalala kung anong show) kaya ang mga tao ay nagkakagulo (mga adik).

Noon lang kami nakakita ng ganun kaya naman kinuhanan namin agad ng picture. Ang mga tao, lalo na ang mga babae ay sumasakay sa escalator na papataas pero dun din sila sa escalator na yun pilit bumababa. Siyempre walang katapusan na babaan yan. Ginagawa nila ito dahil hindi nila makita ang mga artista dahil sa kapal ng tao, kailangan nasa mas mataas sila at yun ang naging silbi ng escalator.

Nagsimula na ang stampede sa escalator ng may iba pang gusto umakyat at bumaba ng escalator. Ang mga sumunod na pangyayari ay ang nakikita na ninyo sa taas. Usually may mga security guards na humaharang o nagbabawal sa mga tao para gawin ang mga kaadikan na ganyan pero wala sila. Malamang nakisali na rin sila sa mga nagkakagulo.

Hindi ko alam kung ano ang nararamdaman nila ng mga sandaling yun kaya nila nagawa ang mga ganoong bagay. Kahit nagkakasakitan na kasi sila ay sige pa rin sila sa pag sakay dun sa escalator. Ang tanging nagawa na lang namin ng mga pinsan ko ay ang tumawa ng tumawa dahil sa mga hiyawan at kaadikan na nangyayari.

Kahit ganoon ang nangyari sa mga biktima o biniktima ang sarili ay makikita naman na masayang masaya sila habang nahuhulog at nagkatumbahan na sa escalator na lalong nakakatawa.

Anyway, I was planning on finishing the books I bought last week but found myself doing other things, playing games and sleeping. Every time I finished reading 1-3 stories I’d feel sleepy.

A while ago, two cousin of mine entered my room. This woke me up from my afternoon slumber. Since they saw the book TPGS in the bed, one of them asked  if I had a paranormal experience myself. So we had a little story telling session (ako ang taya) regarding the paranormal events that happened to me.

Since I already shared it to them I thought of posting those experiences here.

My age was 4 or 5 when this happened. My mom, sister and I still live in Las Pinas. We live in an apartment type house but there was no second floor. We are in the farthest unit. I thought the house was big because I’m  still small.

My aunt and uncle (mag-asawa, wag ko na lang sabihin names nila) are the one’s looking out for us at some times since my mom needed to go to work  and there must be somebody to take care of us, usually it’s my other uncle (bunso sa mga kapatid ng nanay ko).  The place where we sleep was made of wood with screens to keep the mosquitos or cockroaches away, a screened door, and was elevated from the floor (nakapako  or something sa ding-ding at may pillars), we go up there by using the stairs attached to it. There was a bed beneath that where my aunt and uncle sleep.

My mom was between me and my sister. I’m near the screened door. I always hug my pillow before going to sleep. After drinking some milk I went to sleep.  Back then we do not turn off the lights even though we are already going to sleep.

I woke up and found my mom and sister still asleep. I don’t know what time it was since I still do not know how to read the clock. I looked below me and saw myself sleeping! That is when I realized that I am floating in front of my body. My body was still hugging my pillow facing the door. I passed through the screens (ang galing ko tumatagos ako, hehehe) and saw my uncle and aunt sleeping on the bed with kulambo beneath us. I went back and tried reaching for my body. The next thing I know was it’s already morning. I told my mom about this and she told me that I’m just dreaming. It felt so real to be just a dream, I told myself.

When those things were happening I did not feel scared, just the feeling of being very light and doing something unusual or out of the ordinary (lumulutang ako). In my teenage years,  my interest in the paranormal grew more. I’d always listen to stories, read books, watch TV shows and movies where anything related to the paranormal was featured (di pa ko marunong  mag internet). I watched a local talk show (can’t remember the program’s name) and they are talking about astral projection. That’s when I learned that what I experienced was the same, it’s astral projection.  So it wasn’t  a dream afterall. I do not know how I did it but I did, well unconsciously did it.

Later on I also learned that some people can do this at will and also mental patients can but unconsciously. I can’t elaborate on the details about astral projection since I’m not an expert on this so just search about it on the net.

Isa sa mga inaabangan ko sa mga animes na pinapanood ko ang opening. Magaling ang Naruto pagdating sa mga opening at ending themes (pati Bleach, Fullmetal Alchemist, etc. SUPERB). Nakaka-excite lalo manood kapag opening pa lang pamatay na! Ang galing ng sounds, HANEP!

Band Name: FLOW

Song Title: Sign

Record Company: Sony Music Japan’s Ki/oon Records

Di ko pa alam kung anong album name, wala pang sinabi si Mr. Wikipedia. Pasensya na kayo adik lang ho. Hehehe! Rakenrol!

Maraming bagay ang kailangan isa-alang-alang bago gumastos para sa sapatos dahil sa kamahalan nito. Eto ang ilan sa mga yun:

1. Salary- kaya ba ng salary mo ang pang-gastos? Merong mga sapatos na puwedeng bayaran in a monthly basis pero nangangailangan ito ng credit card. Dahil iaawas ito sa iyong salary kada buwan, madadamay ang iba mo pang gastusin dahil mahahati ang salary mo.  Hindi ako gumagamit ng credit card dahil ayokong magka-utang kaya kailangan mag-ipon para makabili pero pag meron namang ipon ay magdadalawang isip dahil sasabihin ng konsensya na puwede pang ilaan yun sa ibang bagay na mas mahalaga.
2. Mga Bayarin – ito ang isa sa mga critical na dapat isa-alang-alang dahil unstable ito. Tubig, kuryente, pagkain, pamasahe,  mga ginagamit sa araw-araw (sabon, shampoo, toothpaste, etc.), at kung anu-ano pa. Puwedeng tumaas ang gastusin mo dito ng biglaan, puwede rin naman bumaba pero dapat sure na may nakalaan para dito.
3. Emergency – paano na lang kung magkaroon ng hindi inaasahang pangyayari na nangangailangan ng pera!? Katulad na lang ng nangyari sa karamihan ng ating kababayan dahil kay Ondoy. Kailangan ng pera para makabangon ulit kapag may ganitong mga pangyayari. Madalas itong binabalewala ng mga tao (parang may kilala akong ganun, si ako yata yun).
4. Future Plans – ako plano ko magkabahay kaya nag-iipon ako para dun. Isa ito sa mga pina-pangarap ko na gusto ko matupad as soon as possible kaya todo tipid. Sa iba maaaring ito ay kotse, vacation trip, kasal, at iba pa. Ang mga taong binalewala si #3 ay dito umaasa sa panahon ng emergency (diba Arnold Clavio).

Kung matatag ka talaga hindi ka gagastos imbes na lang sa mga pagkakataong hindi ka nakakapag-isip ng maigi at napapabili na lang bigla (medyo guilty ako dito, hehehe). Sinabi ko talaga yan para may alibi, hehehe!

Dahil sa medyo masakit sa ulo ang pinagsasasabi ko sa itaas, eto naman ang mga dapat tandaan kung kailan puwede ka na bumili:

1. SALE – nakalagay to sa #1 dahil ito ang best reason para gumasta (kalaban mo pa rin ang konsensya mo dito, parang sa Safeguard. Kung wala ka naman nun sige-sige lang, hahaha *evil*).
2. Budget -  kapag tapos na magbayad ng mga dapat bayaran at may nakalaan naman para sa emergencies (na madalas wala) at may extra kang naitatabi, ano pa bang ginagawa mo, SAKAY NA! (Superferry) *mali pala* BILI NA!

O ha, dalawa lang. Hehehe! Yan lang kasi naisip ko na dahilan para tumigil na ang konsensiya ko sa kaka-konsensiya sakin (redundant na ako masyado). Bakit nga ba niya ako kino-konsensiya!?

Ganito yun. Sira na kasi ang aking rubber shoes. Simula nung gamitin ko siya nung ako ay namundok ay parang umikli ang kanyang life span. Sa totoo niyan ilang months na siyang naka-tenga at naghihintay maayos pero kahit ipaayos ko pa siya di na rin maitatago ang mga damage niya. Ibig-sabihin ilang buwan na akong walang nagagamit na pang-alis na sapatos. Since may sandals ako, yun ang ginagamit ko pero hindi ito puwede sa lahat ng lakad ko (mabilis ring nabawasan ang life span nito dahil pinang-akyat ko rin siya ng bundok pero ok pa naman siya ngayon). Kina-kailangan ko na talaga bumili ng shoes kaya since ang pagkakataon na ang lumapit ay sinamantala ko na.

Merong Bazaar ngayon sa building namin ang Fila at 60% OFF ang mga sapatos nila! Pumunta ako dun at tumingin ng mga murang sapatos. May nakita nako pero mas mahal ito sa gusto kong price, nag-isip ako at ginulo ng konsensiya ko. After 2 seconds nag decide na akong bilhin yun. Since pumasa naman ako sa pinagsasabi ko sa itaas kaya binili ko na. At eto na ang resulta ng aking konting naipon.

Iiwasan ko na munang umakyat ng bundok para hindi siya magaya sa iba kong foot wear na umiksi ang life span.

buti na lang hindi ganyan kalaki ang kumot ko

tatakbo na ako palabas ng bahay pag nakita ko to sa totoong buhay

malamang alas-tres ng umaga to

may bata sa itaas, di mo ba nakita, praning!

wag na kayo magtatago sa ceiling kapag naglalaro ng hide and seek

diba medyo hawig sila ni Ara Mina?

yikes!!! praning lang titingin sa salamin na yan!

pinaghirapan niya talaga bumaba. hahaha! adik yung babae, sa bagal bumaba ng hagdan nito dapat nakakuha man lang siya kahit kutsilyo lang.

Eto yata ang Ju-on II kung hindi ako nagkakamali. Mas maganda kung panoorin niyo yung una bago itong isang to. Happy watching and sana mahimbing ang tulog niyo mamayang gabi!

Kamakailan lang ako ay naka depressed-mode kaya kumain ako mag-isa sa labas. Sa KFC ako pumunta, medyo matagal na kasi ako hindi kumakain dun. Ang inorder ko ay yung kung anong imperial ang name (di ko maalala). Dahil nga I’m in a not so good mood ang bagal ko kumain (rarely happens). Dahil dito matagal ako nakaupo sa KFC. Ginawa ko na lang habang kumakain ay pinapanood ko ang mga tao sa paligid. May napansin ako. May mga pumapasok ng fastfood para magkuwentuhan or tumambay.

May nakita kasi akong babae at lalake na umupo sa table kaharap ng table kung saan ako nandun (tawagin na lang natin silang A) at isang babae na nasa table sa left ko naman (eto naman si B). Sa tagal ko kumain at panonood sa mga customers ay napansin ko na hindi naman umoorder sila A at B. Sila A ay nagkukuwentuhan at si B ay nagtetext. After 10 minutes (inorasan ko talaga) ay umalis na si B at ilang minutes pa ay sila A naman. Akalain mo yun, ang iniisip ko kasi ay may kasama silang nakapila at umoorder na ayun pala pumunta lang sila dun para magkuwentuhan at magtetext.

Di ko naman sinasabing bawal yun, sino ba naman ako, pero diba kapag pupunta ka sa fastfood dapat kakain ka dun dahil kainan yun, hindi naman yun tambayan. Around 7 PM pa naman yun kaya may iba pang customers na uupo para kumain.

Last Sunday naman, dahil medyo depressed-mode nanaman ay nagtagal muna ako sa mall. Pumunta ako sa French Baker para kumain. Napansin ko agad na may nakalagay na sign sa ibabaw ng ibang mesa. Hindi ko ito binasa nung una kaya ang akala ko for customers with reservation ang tables na merong mga signs.

Umorder ako ng Lasagna at Iced Tea (ganito ba talaga kapag depressed, kain ng kain?). Dahil wala ng mesa na para sa isang tao lang, umupo ako sa mesa na pang-apat katao. Habang inaantay ko ang inorder ko ay binasa ko ang nakalagay na sign sa mesa. Ang sabi dun ay for French Baker customers only ang seats at tables. Dumating na ang food ko at nagsimula na akong kumain. May dumating na dalawang babae (magnanay ata) na may dalang baby. Umupo sila sa table kung saan ako nandun. Di man lang sila nag-excuse kung puwede maki-share dun sa table. Pero binalewala ko lang naman yun, total naman pang-apat katao yun.

Habang kumakain ay napatingin ako sa mag-nanay. Kumakain sila ng Pizza Hut sa French Baker! Di ba nila nabasa yung sign? Malaki naman yung sign. Di na nga nag-excuse, binalewala pa yung message sa sign. Tingin ko kasi kaya hindi sila nag-excuse ay para isipin ng kung sino man sa French Baker na kasama ko sila para ayos lang na kumain sila nun dun dahil yung kunyaring kasama nila (ako) ay umorder naman. Buti na lang at patapos na ako kumain kaya alis na ako agad. Baka masita sila madamay pa ko.

May sumakay na babae sa Kamuning station. Ang height niya siguro ay 4’8-5 feet, maputi, maganda, at nakangiti. Dali-dali siyang humawak sa hand rails. Nakita siya ng isang lalaking nakaupo kaya ito ay tumayo at sinabihan siyang umupo (gentleman). Sinabi ng babae na ayaw niya at ok lang siyang nakatayo. Nasabi ko tuloy sa sarili ko na “bakit kaya ayaw niya umupo, yung iba namang babae uupo agad”.

May bumaba sa Ortigas station kaya may bakante na sa harapan niya. Hindi pa rin siya umuupo at pinaupo pa niya ang ibang lalaking malapit sa kanya. Pumikit na lang ako at kunyaring nakikinig ng maigi sa pinapatugtog ko (naka earphone ako) para di niya ko tawagin na umupo dun, nakakahiya kasi at babae pa ang magpapaupo, ang liit pa naman niya at stretched na ang braso niya para mahawakan lang ang hand rails (nakakangalay yun). Nagtagumpay naman siya at meron siyang napaupo.

Gusto ko sana siya tanungin kung bakit ayaw niya umupo pero natigilan ako dahil nakakahiya naman magtanong (di naman kami close, hehe).

May bumaba sa Boni station kaya may bakante na ulit. Ayaw talaga niya umupo kahit pinapaupo na siya. Siya pa rin ang nagpapaupo sa mga lalake (ano ba talaga spelling nito? e or i ba ang huli?). Umiwas na ako kaya lumipat ako sa kabilang side. Kinunan ko siya ng stolen picture (sana hindi niya nakita sa reflection ng salamin na ginawa ko to). Nabakante ang upuan na yun hanggang bumaba siya sa Buendia station (talagang inobserbahan ko siya, hehe).

Dahil sa na curious ako sa iniisip nung babae kaya ililista ko ang mga possible na dahilan kung bakit siya ganun (kunyari isa akong Psychologist):

1. Kakakain lang niya at gusto niyang bumaba ang kinain niya kaya siya nakatayo (merong mga ganitong tao pero parang wala namang sense kasi bumababa naman talaga ang kinakain natin)
2. Nagpapaseksi siya kaya gusto niyang mag MRT surfing (nakikita ko kasi siya bumibitaw sa hand rails),  ayon kasi kay Noi ng anime na “Yamamoto Nadeshiko Shichi Henge” o “The Wallflower” (haba nung japanese name!), nakakaseksi (di naman siya mataba) at nakakaganda ng tindig ng babae kapag sinasanay ang sarili na nakatayo habang nakataas ang sakong (di ko na pinansin kung nakaganun ang paa niya).
3. Isa siyang Psychologist or Sociologist na nagco-conduct ng survey, experiment or study tungkol sa behavior ng mga lalake.
4. Bangag siya kaya feeling niya lalake siya at ang mga lalake sa paligid niya ay mga babae.
5. Isa siyang Psychic at nararamdaman niya na may masamang mangyayari sa kanya kapag umupo siya dun.
6. Nagpahula siya at sabi sa hula ay huwag siyang uupo sa MRT (masunuring bata, uto-uto)

Hindi ko talaga maintindihan ang mga babae kung minsan. Mahirap malaman kung ano ang pinag-iiisip nila.